دانشگاه تهرانپژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی2588-412316120260321The Effect of Digital Storytelling via the Stop Motion Studio Application on the Speaking Proficiency of EFL Elementary Learnersتأثیر داستانگویی دیجیتال با استفاده از نرمافزار استاپ موشن استودیو بر مهارت گفتاری زبانآموزان انگلیسی12110645310.22059/jflr.2026.403451.1249FAسمیهفتحعلیگروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهراء، تهران، ایرانسرورقربانیانگروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهراء، تهران، ایرانJournal Article20251001<strong>Objective</strong>: With growing interest in the use of educational technology to enhance language learning based on Vygotsky’ s sociocultural frameworks, this study examined the effect of digital storytelling through the use of Stop Motion Studio application on the development of Iranian language learners' speaking skills at the elementary level.<br /><strong>Method</strong>: This study was conducted with a pretest-posttest design with a control group. Forty female language learners aged 12-15 years, selected based on a placement test, were randomly assigned to two experimental and control groups. The experimental group received their instruction through digital stories produced using Stop Motion Studio, while the control group received the same educational content and storytelling assignments without the use of technology. Speaking proficiency was assessed using two parallel versions of the Cambridge A2 Flyers speaking test, and participants’ performance was measured based on fluency, accuracy, vocabulary range, engagement, and coherence. Data were analyzed using descriptive statistics and analysis of covariance.<br /><strong>Results</strong>: The results showed that after controlling for pretest scores, the educational intervention had a significant effect on posttest speech scores, F (1, 37) = 32.02, p < .001, η² = .464, indicating a high effect coefficient. The findings suggest that digital storytelling through stop-motion studio can effectively improve language learners’ speaking proficiency through gradual support and collaborative meaning-making.<br /><strong>Conclusions: </strong>This study suggests that language teachers should integrate structured digital storytelling tasks into speech instruction to enhance learners’ motivation and communicative development.با توجه به افزایش علاقهمندی به کاربردهای مبتنی بر چهارچوبهای اجتماعی فرهنگی ویگوتسکی در بهرهگیری از فناوریهای آموزشی برای ارتقای یادگیری زبان، این پژوهش به بررسی تأثیر داستانگویی دیجیتال ازطریق کاربرد نرمافزار استاپ موشن استودیو بر پیشرفت مهارت گفتاری زبانآموزان ایرانی در سطح ابتدایی پرداخت. این مطالعه با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل اجرا شد. چهل زبانآموز دختر ۱۵–۱۲ ساله که براساس یک آزمون تعیین سطح انتخاب شده بودند، بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش آموزش خود را ازطریق داستانهای دیجیتال تولیدشده با استفاده از استاپ موشن استودیو دریافت کرد، درحالیکه گروه کنترل همان محتوای آموزشی و تکالیف داستانگویی را بدون بهرهگیری از فناوری دریافت نمود. مهارت گفتاری با استفاده از دو نسخه موازی آزمون گفتاری A2 Flyers کمبریج ارزیابی شد و عملکرد شرکتکنندگان براساس روانی، دقت، دامنه واژگانی، تعامل، و انسجام سنجیده شد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیشآزمون، مداخله آموزشی تأثیر معناداری بر نمرات پسآزمون گفتار داشته است؛ F(1, 37) = 32.02, p < .001, η² = .464 که بیانگر ضریب تأثیر بالا است. یافتهها حاکی از آن است که داستانگویی دیجیتال ازطریق استاپ موشن استودیو میتواند با پشتیبانی تدریجی و معناسازی مشارکتی بهطور مؤثری کیفیت گفتار زبانآموزان را بهبود بخشد. این مطالعه پیشنهاد میکند که مدرسان زبان، تکالیف ساختاریافته داستانگویی دیجیتال را در آموزش گفتار ادغام کنند تا انگیزه و توسعه ارتباطی فراگیران تقویت شود. https://jflr.ut.ac.ir/article_106453_0abc1b9548a4ffbc47956599e4be61f7.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی2588-412316120260321Analysis of Cultural Teaching Approaches in Japanese Language Textbooks and Exercises: A Case Study of the Beginner and Pre-Intermediate Levels (A1 and A2) of the Manabō Nihongo Seriesتحلیل رویکردهای آموزش فرهنگ در متون و تمرینهای منابع آموزشی زبان ژاپنی: مطالعه موردی سطوح مقدماتی و پیشمتوسطه (A1 وA2) مجموعه «مانابو نیهونگو» (بیایید زبان ژاپنی بیاموزیم)234210645810.22059/jflr.2025.403682.1252FAفرزانهمرادیگروه زبانها و ادبیات آسیای شرقی ، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20251011<strong>Objective</strong>: The present study was conducted to analyze the cultural content of the <em>“Manabō Nihongo”</em> textbook and to determine its effectiveness in fostering intercultural competence.
<strong>Method</strong>: The theoretical framework combines Edward Hall’s cultural layers model—with an emphasis on the distinction between visible and hidden culture—and Byram’s model of intercultural competence, which includes five components: intercultural attitudes, knowledge, skills of interpreting and relating, skills of discovery and interaction, and critical cultural awareness. The research method focused on a qualitative content analysis of the textbook’s lessons. By examining the cultural content and instructional activities, the strengths and weaknesses of the book in developing intercultural skills were identified.
<strong>Results</strong>: Findings revealed that the textbook performs well in presenting visible cultural knowledge, including customs, foods, and everyday situations. However, there is a notable gap in fostering the other components of intercultural competence.
<strong>Conclusions</strong>: The main shortcomings include the lack of comparative cultural exercises, the absence of interactive activities such as role-playing and real-life simulations, and insufficient attention to cultivating curiosity and openness toward other cultures. Moreover, even when the book addresses deep cultural concepts—such as honorific and humble speech or indirect expressions of inconvenience—it remains largely grammar-focused and descriptive, avoiding deeper exploration of underlying cultural values and meanings. Overall, the book’s approach is primarily informational and descriptive, lacking a purposeful framework for transforming cultural information into intercultural competence. The findings indicate that revising the design of instructional activities—emphasizing active interaction, cultural comparison, and the enhancement of critical thinking—is essential for improving cultural education and developing intercultural skills.<strong>هدف</strong>: پژوهش حاضر بهمنظور تحلیل محتوای فرهنگی کتاب آموزشی «مانابو نیهونگو» (بیایید زبان ژاپنی بیاموزیم)و تعیین میزان اثربخشی آن در پرورش شایستگی میانفرهنگی انجام شده است.
<strong>روش تحقیق</strong>: چهارچوب نظری پژوهش تلفیقی از مدل لایههای فرهنگی ادوارد هال، با تأکید بر تفاوت میان فرهنگ آشکار و پنهان، و مدل شایستگی میانفرهنگی بایرم، شامل پنج مؤلفه نگرش میانفرهنگی، دانش، مهارتهای تفسیر و ارتباط، مهارتهای کشف و تعامل، آگاهی فرهنگی انتقادی، است. روش تحقیق بر تحلیل محتوای کیفی دروس کتاب متمرکز بوده و با بررسی محتوای فرهنگی و فعالیتهای آموزشی، نقاط قوت و ضعف کتاب در پرورش مهارتهای میانفرهنگی آشکار گردید.
<strong>یافتهها</strong>: یافتههای پژوهش نشان داد که کتاب در ارائه دانش فرهنگی آشکار، شامل آداب و رسوم، غذاها و موقعیتهای روزمره، عملکرد موفقی دارد اما، در پرورش سایر مؤلفههای شایستگی میانفرهنگی شکاف قابل توجهی مشاهده میشود.
<strong>نتیجهگیری</strong>: فقدان تمرینهای مقایسهای میان فرهنگها، غیاب فعالیتهای تعاملی مانند نقشآفرینی و شبیهسازی موقعیتهای واقعی، و کمتوجهی به تقویت نگرشهای کنجکاوی و گشودگی فرهنگی کاستیهای اصلی به شمار میروند. همچنین، حتی در مواجهه با مفاهیم فرهنگی عمیق، مانند بیان محترمانه و فروتنانه یا ساختارهای مجهول بیان مزاحمت، کتاب عمدتاً به شکل دستورمحور و توصیفی عمل کرده و از کاوش در ارزشها و معناهای پنهان فرهنگی صرفنظر میکند. بهطور کلی، رویکرد کتاب عمدتاً اطلاعاتی توصیفی است و فاقد چهارچوب هدفمند برای تبدیل اطلاعات فرهنگی به شایستگی میانفرهنگی میباشد. یافتهها نشان داد بازنگری در طراحی فعالیتهای آموزشی، با تأکید بر تعامل فعال، مقایسه فرهنگی و تقویت تفکر انتقادی، برای ارتقای آموزش فرهنگ و پرورش مهارتهای میانفرهنگی ضروری است.https://jflr.ut.ac.ir/article_106458_3b5309407e81157f66fbebbd7014891d.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی2588-412316120260321Investigation of the Translator's Approach in Rendering Intertextuality: A Case Study of the Novel The Blind Owlبررسی رویکرد مترجم در ترجمۀ بینامتنیت: مطالعۀ موردی رمان بوف کور435910616810.22059/jflr.2026.400987.1244FAاحمدایرانمنشگروه زبان انگلیسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایراننرجسآسوده گانگروه زبان انگلیسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایرانJournal Article20250914Translation of literary texts could be subject to numerous challenges deriving from intertextuality through which the blending of various texts can severely change the structure of the borrowed text. Such conditions can make it very difficult or even impossible for a translator, especially a non-native one, to identify and convey intertextual elements. Therefore, the present study aims to identify and categorize the instances of intertextuality in The Blind Owl, using a descriptive-analytical method, and compare them with the corresponding elements in its English translation to determine the translation strategies employed by the translator to assess his overall approach (domestication or foreignization). To this end, first, the intertextual elements in the Persian version of the mentioned work were extracted, and then the strategies used in its translation were identified. Based on the findings, the strategies used by the translator in the English translation of the novel, in descending order of frequency, include: minimum change (43%), replacement by a performed TL item (23%), combination of strategies (18%), reduction to sense (13%), and omission (3%). In addition, the findings show that the translator’s predominant approach in rendering intertextual elements was domestication. The results also indicate that the extent of cultural differences between the two languages, the level of the translator's background knowledge, and his expectations of the audience play a significant role in the choice of translation strategies.نظر به وابستگی و پیوند تنگاتنگ یک متن با متون دیگر در پرتو نظریۀ بینامتنیت، ممکن است ترجمه یک اثر ادبی مترجم را با چالشهای متعددی مواجه سازد. چراکه در چهارچوب بینامتنیت و بهواسطة آمیختگی متون مختلف، گاهی ساختار متن برگرفته بهگونهای تغییر مییابد که در نهایت تنها محتوای متن اصلی باقی میماند. از این جهت، چنین شرایطی میتواند امکان تشخیص و انتقال عناصر بینامتنی را برای مترجم، بهویژه مترجم غیربومی، بسیار دشوار یا حتی غیرممکن سازد. ازاینرو، پژوهش حاضر بر آن است تا با بهکارگیری روش توصیفی-تحلیلی، عناصر بینامتنی موجود در رمان <em>بوف کور </em>را شناسایی و دستهبندی نموده و با مقایسۀ عناصر متناظر در ترجمۀ انگلیسی این اثر، راهبردهای مورد استفاده مترجم و در نتیجه رویکرد وی (بومیسازی یا بیگانهسازی) را مشخص سازد. بدین منظور، ابتدا عناصر بینامتنی موجود در نسخۀ فارسی اثر نامبرده استخراج شده و سپس، راهبردهای مورد استفاده در ترجمۀ آن مشخص گردیده است. بر پایۀ یافتههای پژوهش، راهبردهای مورد استفاده مترجم در ترجمۀ انگلیسی اثر یادشده بهترتیب فراوانی رخداد شامل تغییر حداقل (43 درصد)، جایگزینی (23 درصد)، ترکیب راهبردها (18درصد)، تقلیل به معنی (13درصد) و حذف (3درصد) میباشد. افزون بر این، یافتهها نشان میدهد رویکرد اصلی مترجم در انتقال عناصر بینامتنی، بومیسازی بوده است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که در ترجمة آثار ادبی، میزان تفاوتهای فرهنگی میان دو زبان، میزان دانش پیشزمینهای مترجم و انتظارات او از مخاطب خود، نقش بسزایی در انتخاب راهبردهای ترجمه ایفا میکنند.https://jflr.ut.ac.ir/article_106168_6c68822b30f53cfa44317c7398b9cf1e.pdfدانشگاه تهرانپژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی2588-412316120260321Which Corrective Feedback to Privilege for Elderly Language Learners: A Mixed-methods Study of Peer Feedback Variationsکدام نوع بازخورد اصلاحی را باید برای زبانآموزان سالمند در اولویت قرار داد؟ بررسی بازخورد همکلاسی-محور مستقیم و غیرمستقیم618610662010.22059/jflr.2026.403239.1248FAفرنوشذوالعلیگروه آموزش زبان انگلیسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.شیماقهاریگروه آموزش زبان انگلیسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایرانفائزهابراهیمیگروه آموزش زبان انگلیسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایرانJournal Article20250928<strong>Objective</strong>: Although the research subject of corrective feedback has proliferated recently, the appropriateness of error treatment for elderlies (aged over 50) is considerably undertreated. To bridge the gap, this study examined the efficacy of explicit and implicit peer feedback for grammar development of this age bracket.<br /><strong>Method</strong>: Some intermediate language learners aged over 50 (M= 64.5) at a non-profit retirement institute sat for a pretest, four posttests, a group interview, and member checking sessions. They exchanged explicit peer feedback on grammar errors in the first four sessions and implicit peer feedback in the next four sessions (i.e. counterbalanced design).<br /><strong>Results</strong>: Following data pruning via mean imputation, univariate outlier detection, and normality tests, the ANOVA results manifested that implicit feedback was significantly more helpful in grammar development for the participating elderly learners. Overall, the interviewees appreciated peer feedback as a supportive approach, arguing that correcting others’ errors created a mutual opportunity for both partners. They also enjoyed the group work and scaffold which prompted their language development.<br /><strong>Conclusions</strong>: The study concluded that implicit peer feedback was significantly more effective for elderly language learners' grammar development, while they seemed to be slightly more in favor of explicit peer feedback for easier and more efficient noticing.با وجود افزایش چشمگیر پژوهشها درباره بازخورد اصلاحی در سالهای اخیر، موضوع مناسب بودن روشهای اصلاح خطا برای سالمندان (افراد بالای ۵۰ سال) همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. برای پر کردن این شکاف، مطالعه حاضر به بررسی اثربخشی بازخورد همکلاسی به دو صورت مستقیم و غیرمستقیم بر بهبود مهارتهای دستور زبان در این گروه سنی پرداخته است. پانزده زبانآموزان سطح متوسط بالای ۵۰ سال (میانگین سنی= ۵/۶۴)، در یک مؤسسه بازنشستگی غیرانتفاعی، در یک پیشآزمون، چهار پسآزمون، یک مصاحبه گروهی و جلسات بازبینی نتایج توسط مشارکتکنندگان شرکت کردند. شرکتکنندگان در چهار جلسه نخست، بازخورد همکلاسی مستقیم و در چهار جلسه بعدی، بازخورد غیرمستقیم دریافت کردند (با طراحی متقاطع متوازن). پس از پاکسازی دادهها از طریق میانگینگیری، تشخیص دادههای پرت، و آزمون نرمال بودن، نتایج تحلیل واریانس نشان داد که بازخورد غیرمستقیم بهطور معناداری برای آموزش دستور زبان سالمندان شرکتکننده مؤثرتر بوده است. بهطور کلی، مصاحبهشوندگان بازخورد همکلاسی را رویکردی حمایتگرایانه تلقی کردند و اظهار داشتند که اصلاح خطاهای دیگران، فرصت یادگیری متقابل را برای هر دو طرف فراهم ساخته است. آنان همچنین از کار گروهی و حمایت متقابل که باعث ارتقای رشد زبانیشان شد، ابراز رضایت داشتند. یافتههای پژوهش نشان داد که بازخورد غیرمستقیم در بهبود دستور زبان زبانآموزان سالمند تأثیر معناداری داشته است؛ هرچند به نظر میرسید شرکتکنندگان تمایل بیشتری به بازخورد مستقیم داشتند و آن را برای درک آسانتر و بازخورددهی مؤثرتر ترجیح میدادند.https://jflr.ut.ac.ir/article_106620_6f4766e5af7010a80a029e161eb9c9d6.pdf