دانشگاه تهران پژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی 2588-4123 7 2 2018 01 21 The Sequence of Tense in Future Domain تطابق زمان دستوری در دامنهٔ آینده 377 404 64981 10.22059/jflr.2017.237846.363 FA علی درزی استاد گروه زبانشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران اکرم خوشدونی فراهانی دانشجوی دکتری دانشگاه پیام نور تهران راضیه مهدی بیرقدار استادیار، گروه زبانشناسی و زبانهای خارجی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران بلقیس روشن دانشیار، گروه زبانشناسی و زبانهای خارجی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2017 07 16  <br /> <br />  <br /> <br /> Abstract <br /> <br />  <br /> <br /> This study is some attempt to realize the temporal order or relations of situations in Persian what traditionally known as “Sequence of Tense” (SOT). Declerck's theory (1991a), together with particular Semantics and pragmatics coming from Grice's conversation Maxims, helps us to provide proper hypothesis to answer SOT questions. According  to the hypothesis, subclause situation is shown in unmarked case by relative tense and in marked case by absolute tense. Investigting tense relations in future domain involves more edges of the theory. Priority in this domain is shown with past or present perfect, simultaneity with present, and posteriority with future or futurish forms. Each of these tense forms can be central orientation time of a new domain and create a subdomain. All rules governing on extending tense domains are also used in extending subdomains. In addition to indirect speech, the explanatory force of this analysis is visible in the other kinds of complex sentences even independent ones which following each other چکیده: مطالعهٔ حاضر به بررسی ترتیب زمانی موقعیت‏ها در زبان فارسی می‏پردازد که با نام سنتی "تطابق زمان دستوری" شناخته می‏شود. در این راستا با به کارگیری چارچوب نظری دکلرک (۱۹۹۱ الف)، و معنی‏شناسی و کاربردشناسی حاصل از قوانین محاوره گریس (۱۹۷۵)، فرضیهٔ مناسبی برای پاسخ به سوالات تطابق فراهم می‏کنیم و نشان می‏دهیم که موقعیت جملهٔ پیرو در حالت بی‏نشان با زمان دستوری نسبی و در حالت نشاندار با زمان دستوری مطلق بیان می‏شود. بررسی روابط زمان دستوری در دامنهٔ آینده زوایای بیشتری از کاربرد نظریهٔ دکلرک را دربرمی‏گیرد، تقدم در این دامنه با صورت‏های فعلی گذشته یا ماضی نقلی، همزمانی با مضارع، و تاخر با آینده یا حال مایل به آینده نشان داده می‏شود که هر یک می‏تواند زمان جهت‏یابی مرکزی جدیدی بوده و زیردامنه‏ای را ایجاد کند. همچنین نشان می‏دهیم که همهٔ قواعد حاکم بر گسترش دامنه‏های زمان دستوری برای گسترش زیردامنه‏ها نیز به کار می‏روند. توان توضیحی تحلیل پیشنهادی علاوه بر نقل قول غیرمستقیم، در انواع دیگر جملات مرکب، حتی جملات سادهٔ پی‏در‏پی قابل رؤیت است.   https://jflr.ut.ac.ir/article_64981_2064c8c62d76a7c8a134a33e4209d576.pdf