دانشگاه تهران پژوهشهای زبانشناختی در زبانهای خارجی 2588-4123 16 1 2026 03 21 Investigation of the Translator's Approach in Rendering Intertextuality: A Case Study of the Novel The Blind Owl بررسی رویکرد مترجم در ترجمۀ بینامتنیت: مطالعۀ موردی رمان بوف کور 43 59 106168 10.22059/jflr.2026.400987.1244 FA احمد ایرانمنش گروه زبان انگلیسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران نرجس آسوده گان گروه زبان انگلیسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران Journal Article 2025 09 14 Translation of literary texts could be subject to numerous challenges deriving from intertextuality through which the blending of various texts can severely change the structure of the borrowed text. Such conditions can make it very difficult or even impossible for a translator, especially a non-native one, to identify and convey intertextual elements. Therefore, the present study aims to identify and categorize the instances of intertextuality in The Blind Owl, using a descriptive-analytical method, and compare them with the corresponding elements in its English translation to determine the translation strategies employed by the translator to assess his overall approach (domestication or foreignization). To this end, first, the intertextual elements in the Persian version of the mentioned work were extracted, and then the strategies used in its translation were identified. Based on the findings, the strategies used by the translator in the English translation of the novel, in descending order of frequency, include: minimum change (43%), replacement by a performed TL item (23%), combination of strategies (18%), reduction to sense (13%), and omission (3%). In addition, the findings show that the translator’s predominant approach in rendering intertextual elements was domestication. The results also indicate that the extent of cultural differences between the two languages, the level of the translator's background knowledge, and his expectations of the audience play a significant role in the choice of translation strategies. نظر به وابستگی و پیوند تنگاتنگ یک متن با متون دیگر در پرتو نظریۀ بینامتنیت، ممکن است ترجمه یک اثر ادبی مترجم را با چالش­های متعددی مواجه سازد. چراکه در چهارچوب بینامتنیت و به‌واسطة آمیختگی متون مختلف، گاهی ساختار متن برگرفته به­گونه‌ای تغییر می‌یابد که در نهایت تنها محتوای متن اصلی باقی می­ماند. از این جهت، چنین شرایطی می­تواند امکان تشخیص و انتقال عناصر بینامتنی را برای مترجم، به­ویژه مترجم غیربومی، بسیار دشوار یا حتی غیرممکن سازد. ازاین­رو، پژوهش حاضر بر آن است تا با به­کارگیری روش توصیفی-تحلیلی، عناصر بینامتنی موجود در رمان <em>بوف کور </em>را شناسایی و دسته­بندی نموده و با مقایسۀ عناصر متناظر در ترجمۀ انگلیسی این اثر، راهبردهای مورد استفاده مترجم و در نتیجه رویکرد وی (بومی­سازی یا بیگانه­سازی) را مشخص سازد. بدین منظور، ابتدا عناصر بینامتنی موجود در نسخۀ فارسی اثر نامبرده استخراج شده و سپس، راهبردهای مورد استفاده در ترجمۀ آن مشخص گردیده است. بر پایۀ یافته­های پژوهش، راهبردهای مورد استفاده مترجم در ترجمۀ انگلیسی اثر یادشده به‌ترتیب فراوانی رخداد شامل تغییر حداقل (43 درصد)، جایگزینی (23 درصد)، ترکیب راهبرد­ها (18درصد)، تقلیل به معنی (13درصد) و حذف (3درصد) می­باشد. افزون بر این، یافته­ها نشان می­دهد رویکرد اصلی مترجم در انتقال عناصر بینامتنی، بومی­سازی بوده است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که در ترجمة آثار ادبی، میزان تفاوت­های فرهنگی میان دو زبان، میزان دانش پیش­زمینه­ای مترجم و انتظارات او از مخاطب خود، نقش بسزایی در انتخاب راهبردهای ترجمه ایفا می­کنند. https://jflr.ut.ac.ir/article_106168_6c68822b30f53cfa44317c7398b9cf1e.pdf